مقدمه و اهداف: تحول دیجیتال در نظام آموزشی ایران با وجود گسترش سیاست‌ها، با چالش‌های اجرایی و پراکندگی مفهومی در مطالعات مواجه است. این پژوهش با هدف ارائه درکی یکپارچه و تفسیری از الگوهای مفهومی تحول دیجیتال در آموزش‌وپرورش ایران از طریق سنتز مطالعات کیفی پیشین انجام شد.

روش: این پژوهش با رویکرد فراترکیب و بر پایه مدل هفت‌مرحله‌ای باروسو و سندلوسکی اجرا شد. پس از جستجوی نظام‌مند، ۲۵ مطالعه کیفی و ترکیبی منتشرشده در بازه ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۴، بر اساس معیارهای ورود، انتخاب و یافته‌های آن‌ها با روش تحلیل تماتیک تفسیری سنتز شد.

یافته‌ها: سنتز تفسیری منجر به استخراج پنج تم اصلی شد: ۱) توانمندسازی سرمایه انسانی (پیشران محوری)، ۲) رهبری آموزشی تحول‌آفرین دیجیتال (عامل پیونددهنده)، ۳) بسترهای سازمانی و فرهنگی (زمینه‌ساز پایداری)، ۴) زیرساخت‌های فناورانه (شرط لازم) و ۵) پیامدهای آموزشی و سازمانی. نتایج نشان‌دهنده غلبه منطق انسان‌محور ـ رهبری‌محور بر رویکردهای صرفاً فناورمحور است.

نتیجه‌گیری: تحقق تحول دیجیتال پایدار در آموزش‌وپرورش ایران مستلزم عبور از تمرکز جزیره‌ای بر فناوری و حرکت به سوی یک راهبرد نظام‌مند است که هم‌زمان بر توانمندسازی معلمان و مدیران، توسعه رهبری دیجیتال و تقویت فرهنگ سازمانی یادگیرنده تأکید دارد. یافته‌ها چارچوب مفهومی یکپارچه‌ای برای سیاست‌گذاری و پژوهش‌های آتی فراهم می‌کند.