پژوهشهای موجود ارتباط تنگاتنگی میان یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی فراگیران پیدا کردهاند. علیرغم توافق کلی درباره اهمیت توسعه مهارتهای یادگیری خودتنظیمی، پژوهشگران توجه کمتری به تجربیات عملی و باورهای مدرسان آموزش عالی در زمینه ارتقا آن در میان دانشجویان آموزش عالی نشان دادهاند. تحقیق حاضر به بررسی راهبردهای آموزشی، باورها و تجربیات مدرسان دانشگاه درباره یادگیری خودتنظیمی میپردازد و در پی کشف رویکرد آنها به این مساله است. دادههای مورد نیاز از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته با 18 مدرس دانشگاه جمعآوری و سپس، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها حاکی از آن بودند که مدرسان از چهار نوع راهبرد اصلی طراحی تکلیف، طراحی تدریس، الگوسازی و ارزیابی و بازخورد به فراوانی در تدریس خود بهره میبرند تا یادگیری خودتنظیمی را بهبود ببخشند. همچنین، تحلیل دادهها نشان داد که عوامل تسهیلگر یا مانع تقویت یادگیری خودتنظیمی در پنج مضمون فرصتهای رشد، فرهنگ اجتماعی و سازمانی، باورهای مدرسان، عاملیت مدرسان، و مشغولیت دانشجویان خلاصه میشوند. این تحقیق دیدگاه مدرسان به آموزش خودتنظیمی و عناصر حمایتی یا چالشزای موثر برآن را روشن میسازد. نتایج نشان داد که مشارکت ملموس مدرسان در آموزش خودتنظیمی نقش کلیدی در افزایش توانمندی دانشجویان دارد.