نقش میانجی پریشانی روان‌شناختی در رابطه خودنظم‌دهی هیجانی با مثبت‌اندیشی دانشجویان: یک مطالعه مدل‌یابی معادلات ساختاری

کریمیان, عالمه; میر, عباس; نخعی, سمیه

doi:10.22034/jitle.2026.600373.1074

نقش میانجی پریشانی روان‌شناختی در رابطه خودنظم‌دهی هیجانی با مثبت‌اندیشی دانشجویان: یک مطالعه مدل‌یابی معادلات ساختاری

مقالات آماده انتشار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

عالمه کریمیان ¹

عباس میر ²

سمیه نخعی ³

¹ گروه روان‌شناسی، واحد زابل، دانشگاه آزاد اسلامی، زابل، ایران

² گروه علوم تربیتی، دانشگاه ملی مهارت، زاهدان، ایران

³ استادیار گروه روانشناسی ، واحد زابل، دانشگاه آزاد اسلامی ، زابل ، ایران

10.22034/jitle.2026.600373.1074

چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی پریشانی روان‌شناختی در رابطه بین خودنظم‌دهی هیجانی و مثبت‌اندیشی دانشجویان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد زابل بود که از میان آنان 305 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه تنظیم هیجان، مقیاس پریشانی روان‌شناختی و مقیاس مثبت‌اندیشی گردآوری و با استفاده از همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد خودنظم‌دهی هیجانی با مثبت‌اندیشی رابطه مثبت (r = .45) و با پریشانی روان‌شناختی رابطه منفی (r = −.38) داشت و بین پریشانی روان‌شناختی و مثبت‌اندیشی نیز رابطه منفی مشاهده شد (r = −.42). مدل ساختاری از برازش قابل قبول برخوردار بود (CFI = .94، TLI = .93، RMSEA = .062). اثر مستقیم خودنظم‌دهی هیجانی بر مثبت‌اندیشی 29/0 و اثر غیرمستقیم آن از مسیر پریشانی روان‌شناختی 16/0 به دست آمد. در مجموع، یافته‌ها نشان داد خودنظم‌دهی هیجانی با پریشانی روان‌شناختی کمتر و مثبت‌اندیشی بیشتر همراه است و الگوی ضرایب مشاهده‌شده با نقش میانجی جزئی پریشانی روان‌شناختی در رابطه بین خودنظم‌دهی هیجانی و مثبت‌اندیشی سازگار بود.

کلیدواژه‌ها

خودنظم‌دهی هیجانی

پریشانی روان‌شناختی

مثبت‌اندیشی

دانشجویان

مدل‌یابی معادلات ساختاری

موضوعات